Powrót
Innego rodzaju przeżycia towarzyszyły publiczności przy oglądaniu i podziwianiu najnowszego spektaklu znakomitego gdańskiego Teatru Snów, „Powrót”.
Przedstawienie utrzymane jest w podobnej konwencji stylistycznej jak prezentowana przez ten teatr w roku ubiegłym „Republika marzeń”. Teatr ten ciągle pozostaje wierny filozofii i poetyce prozy Schulza.
Najnowszy spektakl powstał z inspiracji tytułem nieznanego i zaginionego w czasie wojny opowiadania Bruna Schulza „Powrót do domu”. Natomiast kanwą przedstawienia jest jak gdyby powrót syna marnotrawnego do rodziców, do domu, do kraju rodzinnego. Na początku spektaklu syn odchodzi, wraca w finale. Ale nie on tu jest najważniejszy, lecz to co zdarza się podczas jego nieobecności, to co przeżywają rodzice i przyczyny, dla których odszedł. A więc wywrócony porządek rzeczy, sponiewierany system wartości, świat, który wypadł z ram stanął na głowie itd. itd. Pojawiający się w finale bohater wraca do domu uporządkowanego, normalnego, do domu przywróconych wartości. Owa uniwersalność, ale i zarazem konkretność adresu i spraw, wyrażona tu jest za pomocą oryginalnej i bardzo pięknej formy.
To własny język tego teatru wypracowany przez lata. Myślę, ze w tzw. nurcie młodego polskiego teatru alternatywnego jest to dziś najciekawszy artystycznie zespół. A niezwykła skromność jego twórców, Alicji Mojko i Zdzisława Górskiego, oraz przywiązywanie wagi do etycznych zachowań zespołu, potwierdza wysokie morale tego teatru.
(...) O tym jak bardzo przywiązali się mieszkańcy Jeleniej Góry i województwa do tego festiwalu, mogłam się przekonać obserwując tłumy ludzi, ich reakcje, umiejętność odbioru tych spektakli, próbę ich analizowania (przy spektaklu Teatru Snów usłyszałam obok uwagę: prawie jak z „Błędnego koła” Malczewskiego: to odwrócone koło).
„Agresja jako prowokacja” Temida Stankiewicz-Podhorecka
Życie Warszawy nr 197/1990
Udanie, mimo komplikacji technicznych, zaprezentował się gdański Teatr Snów. „Powrót” to nastrojowe poetyckie widowisko o człowieczym zmaganiu z losem, dodajmy z polskim losem, którego symbolem są dramatyczne rozstania i powroty, klęski i uporczywe budowanie wszystkiego od nowa. Sporo atrakcji: postaci ukazujące się na dachach, balkonach, w oknach kamieniczek, szczudlarze w maskach śmierci, świetna oprawa muzyczna, sugestywne działania aktorskie.
„Ostatnie (mocne) akordy” Tadeusz Burzyński
Gazeta Robotnicza nr 189/1990
Przedstawienie utrzymane jest w podobnej konwencji stylistycznej jak prezentowana przez ten teatr w roku ubiegłym „Republika marzeń”. Teatr ten ciągle pozostaje wierny filozofii i poetyce prozy Schulza.
Najnowszy spektakl powstał z inspiracji tytułem nieznanego i zaginionego w czasie wojny opowiadania Bruna Schulza „Powrót do domu”. Natomiast kanwą przedstawienia jest jak gdyby powrót syna marnotrawnego do rodziców, do domu, do kraju rodzinnego. Na początku spektaklu syn odchodzi, wraca w finale. Ale nie on tu jest najważniejszy, lecz to co zdarza się podczas jego nieobecności, to co przeżywają rodzice i przyczyny, dla których odszedł. A więc wywrócony porządek rzeczy, sponiewierany system wartości, świat, który wypadł z ram stanął na głowie itd. itd. Pojawiający się w finale bohater wraca do domu uporządkowanego, normalnego, do domu przywróconych wartości. Owa uniwersalność, ale i zarazem konkretność adresu i spraw, wyrażona tu jest za pomocą oryginalnej i bardzo pięknej formy.
To własny język tego teatru wypracowany przez lata. Myślę, ze w tzw. nurcie młodego polskiego teatru alternatywnego jest to dziś najciekawszy artystycznie zespół. A niezwykła skromność jego twórców, Alicji Mojko i Zdzisława Górskiego, oraz przywiązywanie wagi do etycznych zachowań zespołu, potwierdza wysokie morale tego teatru.
(...) O tym jak bardzo przywiązali się mieszkańcy Jeleniej Góry i województwa do tego festiwalu, mogłam się przekonać obserwując tłumy ludzi, ich reakcje, umiejętność odbioru tych spektakli, próbę ich analizowania (przy spektaklu Teatru Snów usłyszałam obok uwagę: prawie jak z „Błędnego koła” Malczewskiego: to odwrócone koło).
„Agresja jako prowokacja” Temida Stankiewicz-Podhorecka
Życie Warszawy nr 197/1990
Udanie, mimo komplikacji technicznych, zaprezentował się gdański Teatr Snów. „Powrót” to nastrojowe poetyckie widowisko o człowieczym zmaganiu z losem, dodajmy z polskim losem, którego symbolem są dramatyczne rozstania i powroty, klęski i uporczywe budowanie wszystkiego od nowa. Sporo atrakcji: postaci ukazujące się na dachach, balkonach, w oknach kamieniczek, szczudlarze w maskach śmierci, świetna oprawa muzyczna, sugestywne działania aktorskie.
„Ostatnie (mocne) akordy” Tadeusz Burzyński
Gazeta Robotnicza nr 189/1990
