Dramat Gombrowicza zaproponował Teater Aspik z Hildesheim. Trzeba podkreślić, że po raz pierwszy podstawą do współpracy z innym teatrem był tekst dramatyczny.

W pracy nie obeszło się bez problemów, ale mimo różnych stylistyk i języków użytych w samej realizacji, efekt był satysfakcjonujący.

Zespół niemiecki wcześniej samodzielnie zmierzył się z adaptacją sceniczną „Transatlantyku” Gombrowicza. Spektakl ten oglądaliśmy w naszej ówczesnej siedzibie przed rozpoczęciem współpracy.


Premiera: 22 listopada 1992
Reżyseria: Julia Lochte, Uli Jäkle i Zdzisław Górski


Z programu „Ślubu”:

Bohater rozdwojony, rozpięty między przeszłością i przyszłością. Co zrobi? Jak wykorzysta swoją wolność? Czy podda się grze przypadkowych gestów? Czy też odbuduje (stworzy) system wartości, który będzie kompasem w jego życiu, życiu społecznym.

Na granicy jawy i snu, rzeczywistości i fantazji bohater uczestniczy w korowodzie min, póz i gestów, które kuszą swoją łatwością, łaskoczą i sprzyjają próżności, marzeniom o mocy i władzy. Bardzo trudno jest nie dać się uwieść światowi pozorów i manipulacji (ciśnieniu) życia społecznego.

Przesuwają się postacie z polskiego sennika. Błędne koło bohaterów, snów i mitów. Czy bohater uwolni się od tego? Czy potrafi funkcjonować w nowej rzeczywistości nie odrywając się jednocześnie od tradycji?

Czy uwolni się z krępujących więzów przeszłości i uniknie niebezpieczeństw wolności?