Powołujemy się na autorytety, czerpiemy wzory, odbijamy się w oczach innych.

Szukamy siebie i siebie nawzajem , szukamy innych w sobie.

Co jest kopią, a co oryginałem?

W poszukiwaniu zaginionego oryginału napotykamy tylko kopie, mniej lub bardziej udane.

Czy jesteśmy ze sobą, czy się tylko sobie śnimy? Czy ja śnię ciebie, czy Ty śnisz mnie?

Jak (czy można) uciec z własnego snu? Co jest we mnie ze mnie, a co z ciebie?



Samotny bohater próbuje wywołać w swoim pokoju zmiany, które odmienią jego życie. Imaginuje-przywołuje kobiety, które spotkał w swoim życiu, lub które chciałby spotkać. W zaludniającym się pokoju pojawia się też jego alter ego. Jest zazdrosny o siebie gdy ten drugi Ja-On, próbuje żyć jego życiem. Niekiedy trochę brakuje mu tego odbicia. Ciekawe jak On-Ja by się zachował? Kobiety krzątają się, są codzienne i odświętne, jak ze starych obrazów, ale współczesne. Chcą się podobać i być kochane. Chcą być lepsze, ładniejsze, niepowtarzalne. Śnią, marzą, są czułe, zawiedzione, buntują się, nienawidzą, czekają. Godzą się z niepowodzeniami, z codziennością, upływem czasu. Przedstawiają, interpretują, rywalizują, wspierają się, udają, grają. Czasem się naśladują. Chwytają się różnych sposobów by zwrócić na siebie uwagę. Różnią się ekspresją ale są podobne. Tworzą nasze małe, codzienne światy równoległe, historie alternatywne. Bohater przygląda się im, ciekaw co jeszcze mu opowiedzą, jakie jeszcze potrafią być. Czuje się reżyserem ich kolejnych pojawień i zniknięć, oryginałów i imitacji. Ale czy nim jest? Zauważa, że każda wypowiedź, nawet najbardziej intymna, może być atrakcyjną sceną filmu reklamowego. Każdy ważny gest może stać się elementem choreografii. Czuje pokusę, żeby właśnie tak wykorzystać to co obserwuje i przeżywa. Rzeczy ważne, jednorazowe, powtarzają się i dewaluują. Nasz bohater-reżyser próbuje dokonać jeszcze jednej spektakularnej zmiany i wznieść się ponad te problemy, ponad swój pokój. Wokół niego rozpędza się totalny teatr. Wie, że musi spojrzeć z dystansu, zdecydować, wybrać. Pośród rzeczy ważnych i błahych, prawdziwych i fałszywych, oryginałów i kopii bohater musi zdecydować, co ocalić. Przerywa ten swój sen-inscenizację, swoje dzieło. (Bo dzieło sztuki jest snem na jawie.) Proces twórczy dobiegł końca, ale czy przygotował go do dalszego życia? Czy coś w jego życiu zmienił? Wydawało się, że panuje nad wszystkim ale dopiero z dystansu dostrzega jedną z dziewczyn, na którą nie zwrócił szczególnej uwagi wcześniej.
Teatr i jego sobowtór. Życie - sobowtór teatru.



Scenariusz: Zdzisław Górski i Zespół
Reżyseria i scenografia: Zdzisław Górski
Muzyka: Collage muzyczny
Premiera: Listopad 2008

Przestrzeń gry: 12x 12 m - wysokość min. 5 m
Zasilanie: 3x380/230V
Przywozimy cały niezbędny sprzęt.
Niezbędna jest garderoba - miejsce do wyprasowania kostiumów.