Tekst z programu przedstawienia:

Szafa w pustej przestrzeni jest miejscem schronienia, domem.

Jej drzwi oddzielają prozę od poezji.

Właściciel szafy otwiera je czasem próbując tworzyć kolejną wersję rzeczywistości.

Czy lepszą? Może zaledwie dziwną, może groźną?

Niekiedy wybranym pozwala przejść przez szafę na drugą stronę.

Uruchamia swój teatr. Manipuluje, wtrąca się w życie, na coś łaskawie pozwala, czymś kusi.

Czy tym razem będą mogli kochać, cieszyć się, cierpieć?

Uwięzienie Szafarza niczego nie rozwiązuje. Bo kto ma wówczas ustalać reguły?

Czyż nie lepiej uciec od wolności? Wszystko staje się wtedy prostsze. Nie trzeba dokonywać wyborów.

Czy Szafarz jest szczęśliwy?

Jest samotny bardziej niż ci, którzy są pionkami w jego grach, ci którym płata figle i zagląda pod dachy.


Spektakl odbywa się w przestworzach, chociaż na ziemi. Postacie na szczudłach unoszą się nad małym światem, nad dachami domów.

Powstał z inspiracji malarstwem Marca Chagall i Petera Bruegla Starszego.



Scenariusz, reżyseria i opracowanie plastyczne: Zdzisław Górski
Muzyka: collage
Premiera: lipiec 2002