Do rodzinnego domu wraca syn. Wita się z rodzicami. Nie jest pewien czy dobrze zrobił wracając. Pod jego nieobecność ten dom się zmienił. Czy jest tu dla niego miejsce?

Jest szansa urządzić tu wszystko od nowa. Z rozproszonych fragmentów mebli, drzwi, okna, zegara, zbudować nowy ład. Poza miejscem gry, na dachach, balkonach, w oknach, ludzie manifestują radość, chęć rozpoczęcia wszystkiego od nowa.

Byliśmy w tym czasie pod dużym wpływem prozy Bruno Schulza. Rok wcześniej powstała „Republika marzeń” i pierwsza wersja „Sanatorium”. Przy pracy nad tym spektaklem w tle było wyobrażenie o „Heimkehr” („Powrót do domu”), zaginionym opowiadaniu Schulza, które napisał 1937 roku od razu po niemiecku.

W drodze na premierę do Nowogrodźca mieliśmy wypadek samochodowy. Premiera miała miejsce kilka dni później w Lubaniu. Zagraliśmy jeszcze w naszym ulubionym Chełmsku Śląskim i w Jeleniej Górze. Spektakl zakończył swój żywot po tych trzech pokazach. Gościnnie występowało w nim czworo aktorów dwoje z Białegostoku i dwoje z Pantomimy Szczecińskiej.

Praca nad „Powrotem” zaowocowała zmianami w „Sanatorium” i powstaniem ostatecznej wersji tego przedstawienia.



Premiera: sierpień 1990
Scenariusz i reżyseria: Zdzisław Górski
Oprawa plastyczna: Alicja Mojko i Zdzisław Górski
Muzyka: collage (Carl Orff „Carmina Burana”, Kronos Quartet, Vangelis , Yanni, Susan Vega)