Ulro to miejsce wysoce rozwinięte, idealne, wymarzone. Można tu zdobywać wiedzę, tworzyć  i śnić.  Panuje tu porządek i dyscyplina. Jest nawet czas na rytuał. Wszystkie potrzeby są zaspokajane. Tutaj nie można być nieszczęśliwym Nie wolno być nieszczęśliwym.

Może tylko przybysz dostrzega tu zasadniczy brak.

„Ulro” jest terminem, a raczej symbolem pożyczonym od  Wiliama Blake’a oznaczającym smutną krainę, krainę duchowych cierpień, jakie znosi i musi znosić człowiek okaleczony

Czesław Miłosz w eseju  „Ziemia Ulro” tropi pewien brak, lub tęsknotę, wyrażaną również przez  bliskich mu poetów i myślicieli. „A wszyscy oni widzieli inne niebo i inną ziemię.”

Do braku sacrum  można  się przyzwyczaić  ale jedynie ono nadaje sens.

Najgroźniejszym niebezpieczeństwem dla nas  jest pokusa snu i zapomnienia. W przyszłym świecie będzie o to jeszcze łatwiej.

Scenariusz, scenografia i reżyseria:  Zdzisław Górski

Kostiumy:  Alicja Gruca

Konsultacja scenograficzna: Katarzyna Bazelak

Muzyka: collage

Premiera: lipiec 2011                 

Spektakl zrealizowano przy pomocy finansowej Samorządu  Województwa  Pomorskiego oraz Miasta Gdańsk