Kultura w Trójmieście rozpięta jest między MIEJSCEM I INSTYTUCJĄ. Instytucja to prestiż, celebra, rytuał. Miejsce – autentyk, spontan, obiekt kultu. Kultura – jak żywy organizm – wegetuje, kwitnie, obumiera. Gdzie DZIEJE SIĘ kultura Trójmiasta? Jak wygląda mapa kulturalna Wybrzeża? Gdzie usadowiły się jej punkty newralgiczne. Prestiż i kult. Co jest miejscem, a co instytucją? Każde z nich ma swoje własne „zaplecze społeczne” i zaspokaja inne potrzeby. Instytucje są silnie zakorzenione w strukturach administracyjnych miasta i, co zrozumiałe, uprzywilejowane przy rozdziale środków budżetowych. W sferze kultury instytucje są emanacją lokalnych ambicji administracji, służą podkreślaniu prestiżu i rangi miasta. Miejsca są raczej funkcją środowiskowych potrzeb, obiektem kultu zamkniętej społeczności. Z reguły kreują się na autentyk, nie należy jednak zapominać, że i tu potężną siłą napędową są snobizmy, mody i... fobie.  Rytuał, antyrytuał. Instytucją jest z pewnością pierwsza scena Trójmiasta – Teatr Wybrzeże. Ci, którzy odwiedzają budynek przy Targu Węglowym, na ogół nie oczekują estetycznego wstrząsu, szoku, nie chcą dokonywać radykalnych przewartościowań w obrębie własnych wyobrażeń o sztuce. Chcą raczej uczynić zadość swoistemu rytuałowi: usiąść w zarezerwowanym fotelu na widowni, dostać do ręki efektownie wydrukowany program, poprowadzić błyskotliwą konwersację w foyer. Zanurzenie w teatralnym rytuale daje miłe poczucie uczestnictwa w wydarzeniu kulturalnym, poczucie bycia kulturalnym człowiekiem (wszystko to bez ironicznego cudzysłowu). Na przeciwnym biegunie sytuują się uliczne przedstawienia Teatru Snów, który właściwie nie ma swojego „miejsca”, kreuje je raczej za każdym razem na nowo, w „prozaicznej” przestrzeni ulicy.(....)

„Topografia Kulturalna Trójmiasta” Aleksandra Ubertowska
Miejsca i instytucje
Gazeta Wyborcza Morska nr 90 (946), 18 kwietnia 1994